માર્ચ 16, 2011 બગીચાનો માળી
જનનીના હૈયામાં પોઢંતા પોઢંતા પીધો કસુંબીનો રંગ
ધોળાં ધાવણ કેરી ધારાએ ધારાએ પામ્યો કસુંબીનો રંગ..

બહેનીના કંઠે નીતરતાં હાલરડાંમાં ઘોળ્યો કસુંબીનો રંગ
ભીષણ રાત્રિ કેરા પહાડોની ત્રાડોએ ચોળ્યો કસુંબીનો રંગ..

દુનિયાના વીરોનાં લીલા બલિદાનોમાં ભભક્યો કસુંબીનો રંગ
સાગરને પારે સ્વાધીનતાની કબરોમાં મહેક્યો કસુંબીનો રંગ..

ભક્તોના તંબૂરથી ટપકેલો મસ્તીભર ચાખ્યો કસુંબીનો રંગ
વહાલી દિલદારાના પગની મેંદી પરથી ચૂમ્યો કસુંબીનો રંગ..

નવલી દુનિયા કેરાં સ્વપ્નોમાં કવિઓએ ગાયો કસુંબીનો રંગ
મુક્તિને ક્યારે નિજ રક્તો રેડણહારે પાયો કસુંબીનો રંગ..

પીડિતની આંસુડા ધારે હાહાકારે રેલ્યો કસુંબીનો રંગ
શહીદોના ધગધગતા નિઃશ્વાસે નિઃશ્વાસે સળગ્યો કસુંબીનો રંગ..

ધરતીનાં ભૂખ્યાં કંગાલોને ગાલે છલકાયો કસુંબીનો રંગ
બિસ્મિલ બેટાઓની માતાને ભાલે મલકાયો કસુંબીનો રંગ..

ઘોળી ઘોળી પ્યાલા ભરિયા રંગીલાં હો પીજો કસુંબીનો રંગ
દોરંગા દેખીને ડરિયાં ટેકીલાં હો લેજો કસુંબીનો રંગ..

રાજ મને લાગ્યો કસુંબીનો રંગ, લાગ્યો કસુંબીનો રંગ..
રચયિતાઃ “રાષ્ટ્રિય શાયર” – ઝવેરચંદ મેઘાણી
માર્ચ 14, 2011 બગીચાનો માળી

મિત્રો ગુજરાતી એટલે મારી માતૃભાષા તો ખરીજ પણ સાથે સાથે પિતૃભાષા, ભાતૃભાષા, મારી કુટુંબભાષા અને મારી જીવનભાષા પણ છે. હું હસુ છું ગુજરાતીમાં, રડુ છું ગુજરાતીમાં, મારો પ્રેમ વ્યક્ત થાય છે ગુજરાતીમાં, તો મારો ગુસ્સો પણ ગુજરાતીમાં જ હોય છે. આમ જોઇએ તો ગુજરાતી મારી જન્મભાષા છે અને મૃત્યું પર્યંત તે જ ભાષા મારી જીવન-ભાષા રહેશે..

– મારા ગુજરાતી પ્રેમની શરુઆત કંઇક આ રીતે કહી શકાય –

કોલેજમાં તો કોઇ “એવું” મળ્યું નહી એટલે પ્રેમ-બ્રેમના લફડા સાથે આપણને નહી જામે એમ વિચારીને કંઇક અલગ કરવા વિચાર્યું… તે સમયે મને રોજ બસમાં જવાનુ હોવાથી કોલેજના સમય કરતાં અમે થોડા વહેલા પહોંચી જતા, એટલે માત્ર સમય પસાર કરવા કોલેજની લાઇબ્રેરીમાં પહોંચી જતા. જો કે ત્યાં જવાનો હેતુ ભણવાનો તો નહોતો પણ ત્યાં અલગ-અલગ ઘણાં ન્યુઝ પેપર, સામયિકો, પુસ્તકો વગેરે વાંચીને “ટાઇમ-પાસ” થઇ જતો. ચિત્રલેખા વાંચવા માટે તો અમારા દોસ્તોમાં રીતસરની પડાપડી થતી.

બસ, આ “ટાઇમ-પાસ” જ મારો ગુજરાતી પ્રેમ બની ગયો હતો તેની ખબર મને છેક કોલેજ પુરી કરી ત્યારે ખબર પડી. મારી શરુઆત કહુ તો આપણાં સમાચાર પત્રોથી કહી શકાય અને તેમાં પણ ખાસ તો બુધવાર – રવિવારની પુર્તિઓ.. આહાહા.. સંદેશમાં યુવાનીની સમસ્યા તો ગુજરાત સમાચાર અને દિવ્યભાસ્કરમાં ‘નેટવર્ક” “તંત્રી લેખ” “સીધુ ને સટ” “રણમાં ખીલ્યું ગુલાબ” ‘ડોકટરની ડાયરી” “નવલિકા” અને બીજુ ઘણું બધુ… ઘરે તો દિવ્ય ભાસ્કર વાંચવા મળે પણ રજાના દિવસે પપ્પાની ઓફિસ જઇને બીજા ન્યુઝ પેપરની પુર્તિઓ ઘરે લઇ આવવાની પછી આખુ અઠવાડીયું નિરાંત. મને વાંચવાના શોખની સાથે ફિલ્મો, હિરો-હિરોઇનો, સ્પોર્ટસ, દેશ-દુનીયા, વિજ્ઞાન, સેકસ જેવા વિષયોમાં પણ વધુ રસ લાગ્યો. અહી એક વાત નિખાલસતાથી જણાવીશ કે સેક્સ અને સ્ત્રીઓ તથા લવ-સ્ટોરીનો વિષય તે સમયે મને ઘણો ગમતો, કદાચ તેમાં તે સમયની ઉંમર અને શારિરિક હોર્મોન્સમાં થતો ફેરફાર કારણભુત હોઇ શકે.(આમ કહી ને હું મારો વાંક નથી એમ સાબિત કરવા માંગુ છું.)

હું કોલેજમાં ગુજરાતી મીડીયમમાં હતો, અમારી કોલેજમાં અને કદાચ આખા ગુજરાતમાં હજી અંગ્રેજી મીડીયમનો વધારે પડતો આગ્રહ છે. ગુજરાતી મિત્રો પણ માત્ર પોતાનો ઉંચો દરજ્જો બતાવવા અંગ્રેજીમાં એડમીશન લેતાં હોય છે. મને તે સમયે અને ખાસ મારા થોડા-ઘણાં વાંચનના અનુભવ અને સમજણ પછી ગુજરાતમાં ગુજરાતીઓ દ્વારા થતી ગુજરાતી ભાષાની ઉપેક્ષાથી ઘણું દુઃખ થતું. આપણી માતૃભાષા અને તેની આપણ ને જ કદર નહી !!! પણ, બીજુ શું થાય…? બધાને સમજાવવાની શક્તિ મારી અંદર નહોતી. મેં બીજાની પરવાહ કર્યા વગર મારા પ્રેમને આગળ વધારવાનુ નક્કી કર્યું. આમ આખરે.. ગુજરાતીનો મારો પ્રેમ નિબંધ માંથી કવિતા સ્વરુપમાં પરિણમ્યો. આજે બે-ચાર સુંદર લીટીઓ લખી શકાય છે અને મિત્રોને તે ગમે ત્યારે તો મારુ મન નાચી ઉઠે છે.

જેમ-જેમ વધુ ઉંડો ઉઅતરતો ગયો તેમ-તેમ મને વધુ મજા આવવા લાગી. બ્લોગ જગતના ઘણાં ગુજરાતી બ્લોગ વાંચીને આનંદ આવે છે. ભાષા પ્રત્યે મને કેટલાક લેખકોના અને બ્લોગ જગતના મિત્રોના ઇંટરનેટ પર લેખ વાંચીને લાગે છે કે ગુજરાતી ભાષાની આટલી સુંદર સેવા બીજુ કોઇ કરી ન શકે. ગુજરાતી ભાષા સાથે હું ધર્મ-ભાવનાથી જોડાયેલો છું તેથી હું પણ મારાથી બનતા પ્રયાસો જરુર કરીશ. તે જ હેતુથી મારા આ બ્લોગને મે સંપુર્ણ રીતે ગુજરાતીમય બનાવ્યો છે. મારી માતૃભાષાના વિકાસમાં તથા તેના સન્માનમાં હું જેટલુ કરું તે ઓછું કહેવાશે.

હું ગર્વિષ્ઠ ગુજરાતી અને ગુજરાત મારો દેશ છે, અખંડ ભારતનો હું નાગરિક અને સનાતન મારો ધર્મ છે..

આવજો મિત્રો.. ફરી મળીશું..

બસ એ જ.. આપનો આભારી..

હું.. “બગીચાનો માળી”

માર્ચ 13, 2011 બગીચાનો માળી

આમ તો હું થોડો શરમાળ ખરો એટલે આજ સુધી કોઇની સાથે મારા હ્રદયમાં છુપાયેલી વાત કરી નથી અને આમ જોઉ તો મને એવું કોઇ મળ્યું પણ નથી કે જેની સાથે પેટ ખોલીને વાત કરી શકાય. કદાચ તેમા મારો સ્વભાવ પણ કારણભુત હોઇ શકે કેમ કે મને હંમેશા ડર રહે છે કે જો હુ મારી વાત કોઇને કહીશ અને તે તેની ઠેકડી ઊડાવશે તો ? જો તે મારી વાત બીજા બધાને કહી દેશે તો ?… આ બધી શંકાઓના કારણે જ આજે કોલેજ પુરી કર્યાના પાંચ વર્ષે પણ હું મને એકલો જ મહેસુસ કરું છું, હું મારી વાત માત્ર મને જ કહું છું. પણ હવે મને એકલતા કોરી ખાય છે, મારી અંદરની લાગણીઓ અને યાદો બહાર આવવા ઝંખે છે.

આ બ્લોગ કંઇક એ જ હેતુથી લખુ છું… વિચારું છુ કે કોણ વાંચતુ હશે ? પણ એ બધી માથાકુટમાં પડયા વગર મને તો લખીને મારી વાત કોઇની સાથે વહેંચ્યાનો આનંદ આવે છે અને મારે મન તો એ જ ઘણું છે.

કોલેજ-કાળ દરેકના જીવનનો એક સુંદર સમય છે. ઘણાંખરા મિત્રોની જીંદગી એ સમયમાં જ ઘડાય છે. ભવિષ્યના ઘણાં સંબંધો આપણે બનાવીએ છીએ પણ તેમાં કોઇ ચાલાકી કે પ્લાન હોતો નથી.. બસ, સંબંધો બની જાય છે. દરેક ની જેમ મારી સાથે પણ બન્યું છે કે નવા-નવા કોલેજમાં જવું, નવા-નવા લોકોને જોવાના, ઘરથી કોલેજ થોડી દુર અને તે સમયે ડ્રાઇવિંગ લાઇસન્સ મળી શકે તેટલી ઉંમર પુરી ન હોવાથી ઘર માંથી ટુ-વ્હીલર લઇને કોલેજ જઇ શકાય નહી. એટલે અમદાવાદની બસ સર્વિસનો ઉપયોગ શરુ કર્યો. શરુ માં તો અઘરુ લાગ્યું પણ પછી તો બહુ મજા પડવા લાગી. મારા માટે કોલેજ જવું એ પિકનિક જેવુ લાગે. રોજ અમે બધા મિત્રો (લગભગ ૧૦-૧૫) ભેગા મળીને મસ્તી કરતાં-કરતાં કોલેજ પહોંચીએ. અમે બધા એકબીજાને પહેલાથી ઓળખતા તો ન’તા પણ એક જ બસમાં અને એક જ કોલેજમાં હોવાથી સહજ મિત્રતા બંધાઇ હતી. હજુ એવા કોઇ દિલોજાન મિત્રો મળ્યા ન’તા કે જેમની સાથે બેસીને બધી વાત કરી શકાય.

ઘણાંને મિત્રો બનાવવાની ઇચ્છા થાય અને ઘણાંના મિત્રમંડળ જોઇને ઇર્ષા થાય.. મિત્રો તો બનાવવા જ છે પણ સામેથી કોઇની સાથે વાત કરતાં મારુ શરમાળપણુ મને બહુ નડે. અરે હા, એક વાતની ચોખવટ હમણાં જ કરી દઉ… હું કોઇ પણ છોકરી સાથે વાત કરતાં તો એટલો ગભરાતો હતો કે મારા માટે તેમની સાથે દોસ્તી કરવી એ તો ઘણી દુ……ર ની વાત હતી. અત્યારે હું છોકરાઓ ના ગ્રુપની વાત કરી રહ્યો છું. જેમતેમ કરીને અડધા વર્ષે મારા મિત્રોનુ એક ગ્રુપ બન્યું, પણ વાત હજુ જામતી નહોતી. કોલેજમાં આવીએ એટલે ફિલ્મો અને લેખકોની કલ્પના સમાન લવ-સ્ટોરી અને સ્ટાઇલની ધુન ચડે. મન સુંદર છોકરીને નીરખવા પાગલ બને… હવે, હું પણ આખરે છુ તો એક સામાન્ય કોલેજીયન જ ને તો હું તે બધી કલ્પનાઓથી બાકાત કેમ રહી શકું ? વિશ્વાસ તો નહોતો છતાંય એમ હતું કે કોઇ તો મળશે જ અને મારી પણ એક સુંદર કહાની હશે. તે સમયે મારો શરમાળ સ્વભાવ થોડો ઓછો થયો હતો એવું હુ માનુ છું. પરંતુ થોડા મહિનાઓમાં જ મારી આશાઓના મહેલ ભુકંપમાં ઇમારત પડે તેમ પડી ભાંગ્યા કેમ કે કોલેજના ઘણાં લાંબા સમય પછી પણ અમારા ગ્રુપમાં કે મારા સંપર્કમાં કોઇ એવી સીંગલ છોકરી નહોતી આવી..

ધીમે-ધીમે વર્ષ પુરુ થવા આવ્યું હતું, પ્રથમ વર્ષની છેલ્લી પરિક્ષાઓ આવી ગઇ હતી.. મારા નશીબમાં મારા મિત્રોથી સાવ અલગ જ એવી કોલેજમાં મારો નંબર આવ્યો હતો. એક તો આખુ વર્ષ કોલેજના પ્રથમ વર્ષના નશામાં જ પસાર કર્યુ હતુ એટલે છેલ્લે એમ હતુ કે કોઇ મિત્ર આજુબાજુમાં આવી જ જશે અને જેમ-તેમ કરીને પણ ‘પાસ’ થઇ જઇશું.. પણ, મારી કમનસીબી કે છેલ્લા સમયે કોઇ સાથે આવી શકે તેમ નહોતું.

હવે… નવી પોસ્ટમાં આગળ જણાવીશ… તમે બગીચાની મુલાકાત લેવાની ચુકતા નહી…

આપનો આભારી.. એવો હું.. “બગીચાનો માળી”