માર્ચ 18, 2011 બગીચાનો માળી 2Comment

કોઇ મિત્ર દ્વારા મને ઇમેઇલથી મોકલવામાં આવેલી આ સુંદર સલાહ આપણા જીવનમાં જરુર ઉતારવી જોઇએ. કોઇ સલાહ આપે એ કોઇને ન ગમે પણ એક વાર વાંચશો તો આપને જરુર ગમશે તેની મને ખાતરી છે.

[1] સારાં સારાં પુસ્તકો વસાવતો રહેજે ભલે પછી એ કદી નહિ વંચાય તેમ લાગે.

[2] કોઈને પણ વિશે આશા સમૂળગી ત્યજી દેતો નહિ. ચમત્કારો દરરોજ બનતા હોય છે.

[3] દરેક બાબતમાં ઉત્તમતાનો આગ્રહ રાખજે અને તેની કિંમત ચૂકવવા તૈયાર રહેજે.

[4] તંદુરસ્તી એની મેળે જળવાઈ રહેવાની છે, એમ માનતો નહીં.

[5] તારી નજર સામે સતત કશુંક સુંદર રાખજે – ભલે પછી તે એક પ્યાલામાં મૂકેલું ફૂલ જ હોય.

[6] આપણાથી જરીક જેટલું જ થઈ શકે તેમ છે એવું લાગે, માટે કશું જ ન કરવું એમ નહિ… જે થોડુંક પણ તારાથી થઈ શકે તે કરજે જ.

[7] સંપૂર્ણતા માટે નહિ પણ શ્રેષ્ઠતા માટે મથજે.

[8] જે તુચ્છ છે તેને પારખી લેતાં શીખજે, ને પછી તેની અવગણના કરજે.

[9] ઘસાઈ જજે, કટાઈ ના જતો. પોતાની જાતને સતત સુધારતા રહેવાની પ્રતિજ્ઞા લેજે.

[10] હારમાં ખેલદિલી બતાવજે. જીતમાં ખેલદિલી બતાવજે. પ્રશંસા જાહેરમાં કરજે, ટીકા ખાનગીમાં.

[11] લોકોમાં જે સારપ રહેલી હોય તે ખોળી કાઢજે.

[12] તારા કુટુંબને તું કેટલું ચાહે છે તે દરરોજ તારા શબ્દો વડે, સ્પર્શ વડે, તારી વિચારશીલતા વડે બતાવતો રહેજે.

[13] ક્યારે મૂંગા રહેવું તેનો ખ્યાલ રાખજે. ક્યારે મૂંગા ન રહી શકાય એનો પણ.

આપનો આભારી,

હું… “બગીચાનો માળી”

માર્ચ 16, 2011 બગીચાનો માળી
જનનીના હૈયામાં પોઢંતા પોઢંતા પીધો કસુંબીનો રંગ
ધોળાં ધાવણ કેરી ધારાએ ધારાએ પામ્યો કસુંબીનો રંગ..

બહેનીના કંઠે નીતરતાં હાલરડાંમાં ઘોળ્યો કસુંબીનો રંગ
ભીષણ રાત્રિ કેરા પહાડોની ત્રાડોએ ચોળ્યો કસુંબીનો રંગ..

દુનિયાના વીરોનાં લીલા બલિદાનોમાં ભભક્યો કસુંબીનો રંગ
સાગરને પારે સ્વાધીનતાની કબરોમાં મહેક્યો કસુંબીનો રંગ..

ભક્તોના તંબૂરથી ટપકેલો મસ્તીભર ચાખ્યો કસુંબીનો રંગ
વહાલી દિલદારાના પગની મેંદી પરથી ચૂમ્યો કસુંબીનો રંગ..

નવલી દુનિયા કેરાં સ્વપ્નોમાં કવિઓએ ગાયો કસુંબીનો રંગ
મુક્તિને ક્યારે નિજ રક્તો રેડણહારે પાયો કસુંબીનો રંગ..

પીડિતની આંસુડા ધારે હાહાકારે રેલ્યો કસુંબીનો રંગ
શહીદોના ધગધગતા નિઃશ્વાસે નિઃશ્વાસે સળગ્યો કસુંબીનો રંગ..

ધરતીનાં ભૂખ્યાં કંગાલોને ગાલે છલકાયો કસુંબીનો રંગ
બિસ્મિલ બેટાઓની માતાને ભાલે મલકાયો કસુંબીનો રંગ..

ઘોળી ઘોળી પ્યાલા ભરિયા રંગીલાં હો પીજો કસુંબીનો રંગ
દોરંગા દેખીને ડરિયાં ટેકીલાં હો લેજો કસુંબીનો રંગ..

રાજ મને લાગ્યો કસુંબીનો રંગ, લાગ્યો કસુંબીનો રંગ..
રચયિતાઃ “રાષ્ટ્રિય શાયર” – ઝવેરચંદ મેઘાણી
માર્ચ 14, 2011 બગીચાનો માળી

મિત્રો ગુજરાતી એટલે મારી માતૃભાષા તો ખરીજ પણ સાથે સાથે પિતૃભાષા, ભાતૃભાષા, મારી કુટુંબભાષા અને મારી જીવનભાષા પણ છે. હું હસુ છું ગુજરાતીમાં, રડુ છું ગુજરાતીમાં, મારો પ્રેમ વ્યક્ત થાય છે ગુજરાતીમાં, તો મારો ગુસ્સો પણ ગુજરાતીમાં જ હોય છે. આમ જોઇએ તો ગુજરાતી મારી જન્મભાષા છે અને મૃત્યું પર્યંત તે જ ભાષા મારી જીવન-ભાષા રહેશે..

– મારા ગુજરાતી પ્રેમની શરુઆત કંઇક આ રીતે કહી શકાય –

કોલેજમાં તો કોઇ “એવું” મળ્યું નહી એટલે પ્રેમ-બ્રેમના લફડા સાથે આપણને નહી જામે એમ વિચારીને કંઇક અલગ કરવા વિચાર્યું… તે સમયે મને રોજ બસમાં જવાનુ હોવાથી કોલેજના સમય કરતાં અમે થોડા વહેલા પહોંચી જતા, એટલે માત્ર સમય પસાર કરવા કોલેજની લાઇબ્રેરીમાં પહોંચી જતા. જો કે ત્યાં જવાનો હેતુ ભણવાનો તો નહોતો પણ ત્યાં અલગ-અલગ ઘણાં ન્યુઝ પેપર, સામયિકો, પુસ્તકો વગેરે વાંચીને “ટાઇમ-પાસ” થઇ જતો. ચિત્રલેખા વાંચવા માટે તો અમારા દોસ્તોમાં રીતસરની પડાપડી થતી.

બસ, આ “ટાઇમ-પાસ” જ મારો ગુજરાતી પ્રેમ બની ગયો હતો તેની ખબર મને છેક કોલેજ પુરી કરી ત્યારે ખબર પડી. મારી શરુઆત કહુ તો આપણાં સમાચાર પત્રોથી કહી શકાય અને તેમાં પણ ખાસ તો બુધવાર – રવિવારની પુર્તિઓ.. આહાહા.. સંદેશમાં યુવાનીની સમસ્યા તો ગુજરાત સમાચાર અને દિવ્યભાસ્કરમાં ‘નેટવર્ક” “તંત્રી લેખ” “સીધુ ને સટ” “રણમાં ખીલ્યું ગુલાબ” ‘ડોકટરની ડાયરી” “નવલિકા” અને બીજુ ઘણું બધુ… ઘરે તો દિવ્ય ભાસ્કર વાંચવા મળે પણ રજાના દિવસે પપ્પાની ઓફિસ જઇને બીજા ન્યુઝ પેપરની પુર્તિઓ ઘરે લઇ આવવાની પછી આખુ અઠવાડીયું નિરાંત. મને વાંચવાના શોખની સાથે ફિલ્મો, હિરો-હિરોઇનો, સ્પોર્ટસ, દેશ-દુનીયા, વિજ્ઞાન, સેકસ જેવા વિષયોમાં પણ વધુ રસ લાગ્યો. અહી એક વાત નિખાલસતાથી જણાવીશ કે સેક્સ અને સ્ત્રીઓ તથા લવ-સ્ટોરીનો વિષય તે સમયે મને ઘણો ગમતો, કદાચ તેમાં તે સમયની ઉંમર અને શારિરિક હોર્મોન્સમાં થતો ફેરફાર કારણભુત હોઇ શકે.(આમ કહી ને હું મારો વાંક નથી એમ સાબિત કરવા માંગુ છું.)

હું કોલેજમાં ગુજરાતી મીડીયમમાં હતો, અમારી કોલેજમાં અને કદાચ આખા ગુજરાતમાં હજી અંગ્રેજી મીડીયમનો વધારે પડતો આગ્રહ છે. ગુજરાતી મિત્રો પણ માત્ર પોતાનો ઉંચો દરજ્જો બતાવવા અંગ્રેજીમાં એડમીશન લેતાં હોય છે. મને તે સમયે અને ખાસ મારા થોડા-ઘણાં વાંચનના અનુભવ અને સમજણ પછી ગુજરાતમાં ગુજરાતીઓ દ્વારા થતી ગુજરાતી ભાષાની ઉપેક્ષાથી ઘણું દુઃખ થતું. આપણી માતૃભાષા અને તેની આપણ ને જ કદર નહી !!! પણ, બીજુ શું થાય…? બધાને સમજાવવાની શક્તિ મારી અંદર નહોતી. મેં બીજાની પરવાહ કર્યા વગર મારા પ્રેમને આગળ વધારવાનુ નક્કી કર્યું. આમ આખરે.. ગુજરાતીનો મારો પ્રેમ નિબંધ માંથી કવિતા સ્વરુપમાં પરિણમ્યો. આજે બે-ચાર સુંદર લીટીઓ લખી શકાય છે અને મિત્રોને તે ગમે ત્યારે તો મારુ મન નાચી ઉઠે છે.

જેમ-જેમ વધુ ઉંડો ઉઅતરતો ગયો તેમ-તેમ મને વધુ મજા આવવા લાગી. બ્લોગ જગતના ઘણાં ગુજરાતી બ્લોગ વાંચીને આનંદ આવે છે. ભાષા પ્રત્યે મને કેટલાક લેખકોના અને બ્લોગ જગતના મિત્રોના ઇંટરનેટ પર લેખ વાંચીને લાગે છે કે ગુજરાતી ભાષાની આટલી સુંદર સેવા બીજુ કોઇ કરી ન શકે. ગુજરાતી ભાષા સાથે હું ધર્મ-ભાવનાથી જોડાયેલો છું તેથી હું પણ મારાથી બનતા પ્રયાસો જરુર કરીશ. તે જ હેતુથી મારા આ બ્લોગને મે સંપુર્ણ રીતે ગુજરાતીમય બનાવ્યો છે. મારી માતૃભાષાના વિકાસમાં તથા તેના સન્માનમાં હું જેટલુ કરું તે ઓછું કહેવાશે.

હું ગર્વિષ્ઠ ગુજરાતી અને ગુજરાત મારો દેશ છે, અખંડ ભારતનો હું નાગરિક અને સનાતન મારો ધર્મ છે..

આવજો મિત્રો.. ફરી મળીશું..

બસ એ જ.. આપનો આભારી..

હું.. “બગીચાનો માળી”